สาวัดดีก๊าบ...การฝึกงานของป๋มก็เหลือเพียงอาทิตย์สุดท้ายแล้ว จะได้ว่างแล้ว หึหึๆๆ คราวนี้แหล่ะจะเป็นเวลาเช็คบิลเรื่องค้างคาใจกันกันซะที
คนที่อยู่ในบัญชีดำคือ
1.คนที่ผมไปเม้นให้ แล้วไม่มาเม้นกลับ
2.คนที่เข้ามาแล้วดันไม่เม้นไว้
 ใครรู้ตัวว่าบุคคลใน 2 จำพวกนี้ระวังตัวไว้ด้วยนะ ฮึ!!!

เห็นป่าวผมถืออะไรอยู่ในมือน่ะ เด๋วเป่าให้ดับที่ละคน เหมือนกับนาย โชว 33 ศพเลย

           มาเรื่องการฝึกงานนี่ดีกว่า ตอนนี้ฝึกมา 2 เดือนแล้วที่ บ.Graphodesign Co.,Ltd เป็นบริษัททำงานเกี่ยวกับออกแบบและ Graphic ทุกอย่างอะ ทำพวก นามบัตร โบชัวร์ ใบปลิว บัตรคอนเสิร์ต ตั๋วงานต่างๆ ป้ายโฆษณา โพสเตอร์ ฉลากผลิตภัณฑ์ ปกหนังสือ รับถ่ายรูปนอกสถานที่ และ Web Design ทำเว็บต่างๆด้วย พนักงานของที่นี่มีน้อยกับ รวมบอสกะแม่บ้านก็แค่ 11 คน ใจดีทุกคนเลย อยู่กันแบบพี่-น้องแบบเพื่อนๆ มากกว่า แบบว่าสบายใจอะ
เวลาเข้างาน 9.00 เลิก 18.00 แต่ทุกวัน(ย้ำทุกวัน) พี่ๆจะมากัยครบก็ 9.30-9.45อะ บอสก็ไม่ว่าอะไร แต่เลิกก็บางที ตี1-2 ก็มีดึกๆประจำ ไม่ใช่ว่าบอสไม่ให้กลับพี่ๆเค้าไม่กลับกันเองอะ บางทีก็นัดกันไปตีแบตกันทั้ง บ. บางทีก็ไปเลี้ยงกัน บางครั้งทำงานดึกๆหน่อยเค้าก็สั่ง KFC มากินกัน โฮ๊ะๆชอบๆ ได้ทำงานแบบนี้สบายใจนะเราว่า มีอยู่วันนึงแฟนบอสมาแปะป้ายบอกวันหยุดว่าวันไหนบ้าง พี่ๆเค้ารวมกันบ่นว่าวันจันทร์หยุด วันเสาร์ก็หยุดอีก หยุดบ่อยจังไม่ชอบเลยมั่งละ ไม่อยากหยุดมั่งละ เหนได้เลยว่าเค้ามีความสุขกับการทำงานกันมากเลย ถึงกับวันหยุดก็ไม่หยุดกัน บางครั้งวันอาทิตย์ยังมาทำกันเลย เพราะไม่มีใครบังคับใคร อยู่กับแบบรับผิดชอบ และงานก็สนุกชอบอะ งานผมทำมาทุกอย่างเลย แต่ไม่เก่สักอย่างเลยอะ แรกๆเห็นว่าเราใช้ Photoshop พอได้ก็ให้แต่งรูป
200-300รูป ได้เล่นซะปวดตาเลย แต่ก็ออกมาไม่ดีอะ เค้าต้องเอากลับไปทำใหม่ เฮ้อ..เศร้าเลย ต่อมาก็มาทำโบชัวร์ ก็ห่วยอีก ต่อมาก็ช่วยพี่หมีทำเว็บ แรกๆก็ดีนะ แต่วันนึงลูกค้าโทรมาด่าพี่หมีว่าเค้าข้อมูลเว็บผิดทั้งนั้น เครียดมากเลยทำพี่เค้าโดนด่า เสียใจสุดๆ นึกว่าเค้าจะไม่ให้ทำอีกแน่เลย แต่เค้าก็เอามาให้ทำอีก
ดีใจมากๆ คราวนี้เช็คแล้วเช็คอีก จนไม่ผิดแล้วดีใจมากๆ สรุปได้ทำที่นี่สบายใจมากเลย งานสนุก พี่ๆใจดี เฟรนรี่มากๆ เจ้านายเหมือนกับพี่คนนึงไทม่ ไม่วางมาด

อาทิตย์นี้อาทิตย์สุดท้ายแล้ว คงคิดถึงที่นี่น่าดูเลย เฮ้อ......

       ครั้งหนึ่ง ได้มีเมล็ดพืชเม็ดหนึ่งได้ถูกทิ้งไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ และมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจ้องมองดูกระถางต้นไม้ของเธอที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง อย่างเงียบเหงาและเศร้าหมองที่ไม่อาจทำให้ ต้นไม้ในกระถางต้นนั้นเจริญงอกเงย สวยงามอย่างที่เธอฝันไว้ แต่มันกลับงอกแต่หนามแหลมและตำมือเธอเสมอ แล้วเธอก็ได้เหลือบไปเห็นเมล็ดพืชผุๆที่ถูกทิ้งไร้คนดูแลที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย...อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร?

..วันที่ 1 เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่..รอคอยวันที่มันจะเติบโต เธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วจึงรดน้ำ จนล้นกระถาง

..วันที่ 2 เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก้อมีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู

 ..วันที่ 3 เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้น มันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลา เด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุง และ..รอ

..วันที่ 4 มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ด เธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่ แต่ละวันเด็กผู้หญิงจะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะรัยออกมาจากเมล็ดพืชอีก เธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด

..วันที่ 30 เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ และดูแลต้นไม้ ไม่!ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน..ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลือง ไม่มีอะรัยออกมาจากเมล็ดพืชอีก..

..วันที่ 180 ใบไม้เริ่มแห้งกรอบ ดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมันแต่มันก็ไม่ยอมตาย ไม่แม้แต่คิดจะทิ้งเธอไว้ลำพัง เพราะมันคิดว่ามันยังสามารถ ออกสิ่งต่างๆให้เธอได้สบายใจได้ ถ้าวันใดเธอเหงา และอ้างว้างอย่างวันแรกที่เจอกัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก

..วันที่ 250 เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ...เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น

..วันที่ 251 เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง

..วันที่ 252 เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้ มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ

..วันที่ 300 การเอาใจใส่ ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..และที่น่าประหลาดใจคือ เมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีขาวเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง

..วันที่ 340 เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีขาวนั้นทุกเวลาที่ว่าง เธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยลืมไปสนิทว่ามันจะกลายเป็นอะรัยต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด เธอทนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด

..วันที่ 365 เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง กระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีขาวรูปหัวใจอีกแล้ว ดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป!!

..แต่เธอไม่เศร้า ไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้ เพราะดอกไมนั้นไดกลายเป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอ เข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย

..เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรัก

เธอได้เรียนรู้ว่าเมื่อเธอรดน้ำมากๆไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโตเร็ว เป็นเพียงการบังคับให้ต้นไม้ผลิตสิ่งต่างๆที่เธอต้องการออกมา ถึงแม้มันไม่ใช่ตัวตนจริงๆของต้นไม้เป็นอยู่ก็ตามที

ได้เรียนรู้ว่าการเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป

ได้เรียนรู้ว่าการรอคอยเมื่อครั้งแรกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแต่นานเข้าจะกลายเป็นความท้อแท้และเบื่อหน่ายบ้าง แต่สุดท้ายเวลาจะทำให้เรียนรู้ว่า เราขาดกันซึ่งกันไม่ได้ ทำให้เรายิ่งดูแลกันมากขึ้น

ได้เรียนรู้ว่าการพอใจในสิ่งที่ต่างฝ่ายเป็นนั้นเป็นสิ่งที่ทำให้เรามีความสุขที่จะอยู่ร่วมกันตลอดเวลา

ได้เรียนรู้ว่าไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรัก        "เราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ" เพราะยังไงต้นไม้ก็ไม่ยอมตาย และไม่ยอมหายไปไหน และต้นไม้ก็เชื่อว่า ยังไงๆเด็กผู้หญิงก็ไม่ทิ้งต้นไม้ไปเช่นกัน...อย่างแน่นอน

และต้นไม้ก็ได้เรียนรู้เพียงแค่ประโยคเดียวว่า"ถ้าไม่มีเด็กผู้หญิงมาช่วยเก็บมันไปดูแล มันก็คงตายอย่างไร้ค่าเท่านั้นเอง" มันรู้สึกแต่เพียงว่า มันคงเป็นเมล็ดพืชที่โชคดีที่สุดในโลกแล้ว

     1 ปีที่ผ่านมาทั้งคู่ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันมาหลายรูปแบบ ตอนแรกเราอาจจะทุ่มเทให้กันและกันอย่างเต็มหรือบางทีอาจมากจนเกินไป และคาดหวังว่าอีกฝ่ายต้องเป็นอย่างนู้น ต้องเป็นอย่างนี้ จนบางครั้งอาจฝืนทำสิ่งที่ไม่ใช่ตัวตนไป บางครั้งก็ชุ่มฉ่ำและชื่นใจด้วยความรักรอบตัว แต่บางครั้งก็ละเลยห่างหาย หรืออาจทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องเสียใจ ท้อแท้ แต่ยังไงซะเราก็รู้ว่า มันก็จะต้องผ่านไปได้ ต่อจากนี้ไปก็จะไม่มีเด็กผู้หญิงที่นั่งเหงาที่ริมหน้าต่าง และไม่มีเมล็ดพืชที่แห้งเฉาที่โดนทอดทิ้งอีกแล้ว จะมีแต่เด็กหญิง ที่มีแต่รอยยิ้ม และเด็กชายที่มีแต่ความอบอุ่น และคงก็ไม่หวังอะไรมาก ขอแค่ให้เรามีกันและกันอย่างนี้ต่อๆไป เข้าใจในสิ่งที่แต่ละคนเป็น และไม่ทอดทิ้งกันยามมีปัญหาก็เพียงพอแล้ว....

ฮาโย๋วววว!!!! มายเฟรนส์ทั้งหลาย โทดทีไม่ได้อัพซะนานเลย วันนี้มีเรื่องประทับใจมาเล่าให้ฟังด้วยล่ะ เนื่องจากวันก่อนไปดูหนัง

"ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช"ภาค2 มา ไปดูกับเพื่อนๆ มี แมกส์ อาร์ม ซี พัน จี้เอ็ม แล้วก็จิ๊บ
หนังมันส์โคดๆ สมแล้วที่ลงทุนไปเยอะ ถ่ายทำกันนาน ยืนยันเลย ทรงพระมันส์พะยะค่ะ ภาคนี้ตัวละครทุกตัว โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว หล่อๆ สวยๆกันทั้งนั้นเลย โดยเฉพาะมณีจิ๊บ เอ้ย!! มณีจันทร์(เอาใจเค้าหน่อยเด๋วงอนอีก)
สวยมากๆ น่ารักมากๆด้วย(มณีจันทร์นะ) แต่เราดูไปก็สงสัยไปหลายอย่างนะ ไม่รู้คนอื่นจะเป็นเหมือนกันป่าวนะ
อย่างแรกนะ ตอนภาคที่แล้วพระเอกหนีไปตอนเป็นเณรอยู่เลย แต่พอเจอกันตอนโต กอดกัน นอนตักกันซะงั้น แล้วเค้าไปรักกันตอนไหนว้าา จิงมะๆ? งงมะ ก็ยังไงก็น่ารักดีล่ะ
อย่างต่อมา เราว่าน่าสงสารคนตะก่อนเวลาจีบสาวที หรือบอกอะไรสักอย่าง ศัพท์ที่เค้าพูดแต่ละคำกว่าจะบอกเส็ดปาไปเป็นชั่วโมงเลยอะ เราฟังแล้วขัดใจนิ จิงมะๆ? ยกตัวอย่างนะ อาจไม่ตรงแต่พอจำได้แค่นี้ ตอนพระเอกจะขอหนุนตักนางเอกนอน
พระเอกพูดประมาณว่า "เพลานี้ข้าจักขอไออุ่นหนุนนอนบนตักเจ้าให้หายเหน็ดเหนื่อยสักคราเถิด น้องเจ้า" แค่ฟังก็เหนื่อยแล้วเนอะ คิดดูดิกว่าจะได้นอน เหอะๆ ถ้าสมัยนี้หรอ "นอนตักหน่อยดิ" จบ....
เรื่องย่อๆนะ ก็คือ อโยธยา เป็นเมืองขึ้นของพม่าอยู่ 15 ปีนะเวลาพม่ามีต้องการทำศึกกับเมืองนู้นเมืองนี้ก็จะใช้เมืองขึ้นพวกนี้ไปสู้ให้ แล้วพระนเรศของเราก็โดนใช้ด้วย ในเรื่องโดนใช้ไปตีเมืองคังก่อน แล้วไอ้บุญทิ้ง
แต่ตอนนี้เป็นขุนอะไรไปแล้วก็เจอกะเลอขิ่น(ทราย) แล้วรักกัน คู่นี้น่ารักดีนะ ขยันกันดี เอิ๊กๆๆๆๆ ไม่รู้ขยันอะไรนะเราไม่บอกไปดูเอง แต่ใบ้ให้ว่า ตอนเลอขิ่นกลับมาจากที่หนีจากค่าย เพลียเชียว (อันนี้เราสนับสนุน) ก๊ากๆๆๆ
แล้วต่อมาก็โดนใช้ไปตีเมืองอังวะมั้ง ไม่แน่ใจ แต่โดนทรยศ พม่าคิดจะลอบสังหารและโยนความผิดให้มอญ พระนเรศรู้ทันเลยรวบรวมชาวบ้านทำศึกและหนีกลับอโยธยา ตอนหลังทัพพม่าตามมาถึงแม่น้ำพระนเรศเลยใช้ปืน
ยิงข้ามแม่น้ำโดนแม่ทัพพม่าตายบนหลังช้าง โอ้ว สะใจหลายเลย
ในเรื่องมีฉากประทับมากมายเลยล่ะ เช่นตอนที่โดนใช้ตีเมืองคัง ทั้งที่อีก 2ทัพที่บุกไปก่อนใหญ่กว่ายังแพ้กลับมา แต่ท่านใช้กลยุทธ์นำกำลังที่น้อยกว่าไปสู้กลับชนะได้ อีกฉากก็ตอนนี้
พระเอกกับนางเอกควบม้ากลับไปช่วยบุญทิ้งที่โดนยิงกลางป่า ประทับใจมากเลยกล้าหาญมากๆ หรือแม้แต่ฉากที่ยิงปืนข้ามแม่น้ำโดนแม่ทัพพม่าตายก็ชอบอีก แต่!!!!! ฉากที่ชอบที่สุดก็ต้องฉากนี้เลย ตอนทรายอาบน้ำ 555555+
เพราะอะไรก็ไปดูเอาเองอีกน่ะล่ะ สรุปแล้วเป็นหนังไทยอีกเรื่องที่ทำดีมากๆเลยนะ แน่นอนว่าจะรอภาค 3 แน่นอน ใครที่ยังไม่ได้ดูก็ไปดูซะนะ ไม่ผิดหวังจ้า

สวัสดีปีใหม่จ้าววว   

    ไม่ว่ากันนะที่เพิ่งมาอวยพรเอาจะกลางเดือนแล้ว ก็แบบมันไม่ว่างเลยจิงๆอะ เพราะกลับมาจากบ้านก็ปั่นงานๆๆๆ อย่างเดียวเลย ตั้งแต่ EAP NETWORK อีก เนี๊ยะเพิ่งจะว่างอะ แต่ก็ว่างก็คงไม่นานหรอกเพราะยังรออยู่อีกเป็นขบวนเลย

     เฮ้อ!!!คิดแล้วเซ็ง พูดถึงวันหยุดปีใหม่สักนิดล่ะกันนะขอบอกว่าวันหยุดปีนี้เป็นวันหยุดที่เห่ยที่สุดเลยที่เคยพบเลย เพราะกลับบ้านวันที่ 29 ปุ๊บแม่ก็พาไปเยี่ยมญาติๆที่บ่อเลย (คือบ้านทำบ่อกุ้งน่ะ) ตอนแรกกะจะไม่ไปเพราะบ้านญาติน่าเบื่อมากๆ ไม่มีคอม Noเน็ต ไร้คลื่น ไม่มีโทสับ ไม่มีห้าง ไม่มีแม้กระทั้ง Seven แบบว่าม๋องโคดๆ มีแต่ขี้วัว  ขี้ควาย ออกไปนอกบ้านก็ไม่ได้เลยออกปุ๊บ มองกันทั้งหมู่บ้าน เดินไปไหนมีแต่คนหันมอง กะเทยก็ดันเยอะชิบหาย แซวกรูอยู่ได้ ลูกพี่ลูกน้องบอกว่า พวกเค้าไม่เคยเห็นคนขาวเลยมองกันน่ะปกติ กำ(-_-") ตกลงกรูผิดใช่มั้ยเนี๊ยะ อยู่แต่ในบ้านก็ได้วะแล้วคิดดูสิ แต่แม่บอกไปวันเดียวเด๋วก็กลับ เด๋ว 30 ก็กลับแล้ว1 คืนผ่านไปแม่บอกยังกลับไม่ได้เพราะที่บ่อยุ่ง ลูกน้องทำเองไม่ได้

  เอ้า!!! ได้ไงอะ 2 วันก็แล้ว3วันก็แล้ว4วันก็แล้ว ที่สุดปาไป 5 วันโอ้ยยยยจะบ้าตาย คืนเค้าดาวน์ ก็นอนอยู่บ้านไปเที่ยวไม่ได้ ไม่มีที่เที่ยว เฮ้อ....จะจำไว้เป็นบทเรียน ปีหน้า ใกล้ๆปีใหม่ อย่ามาชวนไปไหนนะแม่ ไม่เชื่อแล้ว ฮึ!!!! งอนมามี๊ -*-

17 NoVemBer 2006 

       โห่ ฮี้ โห่ ฮี้ โห่ ฮิ้วววววว~ ในที่สุดก็ได้เวลาอัพซาเปสสักที จากที่ดองที่เค็มมาหลายเดือน โอยยย...คิดถึงๆที่ซู้ด

       หลายเดือนที่ผ่านมามีหลายเรื่องจามาเล่าล่ะ เยอะจิงๆ จะเรียงหัวข้อเป็นข้อๆละกานนะ ใครอยากอ่านเรื่องไหนก็เลือกอ่านตามสีที่กำหนดละกันนะ
1.spaces พัง !!!
2.เรื่อง ตุลาฯ ทมิฬ
3.เรื่อง สัปดาห์ Vampire volumeII
4.เรื่อง เดือนบวชแห่งความสุข
5.เรื่อง Bye Bye My msn
6.กรอบเลื่อนด้วยตัวเอง

เอาล่ะเริ่มเลยนะ ^^
เรื่อง..spaces พัง!!!
           พูดแล้วเศร้าเลย เนื่องจากวันก่อนทาง spaces ได้เปลี่ยนโฉมครั้งใหญ่จาก .msn ไปเป็น .Live ซึ่งส่งผลเสียโดยตรงกับซาเปสเราและเพื่อนๆบหลายๆคนที่ใช้Code HTML ทำหลายๆอย่าง คนที่ไม่เคยใช้อาจจะงงๆนะ เอาเป็นว่า มันทำให้ให็ซาเปส เละเทะไปหมดเลยทั้งบล็อกที่ทำไว้สวยๆ มันเกินออกนอกบล็อกไป ซึ่งดูได้จากซาเปสเราข้างล่างนะ เหนมั้ยว่ามันขาดๆ เกินไปหมด หรืออาจจะเป็น ขอบ Module ที่ตะก่อนทำเป็นช่องใหญ่ๆ สลับไปสีไปๆมาๆ ก็หายไป หมดสวยเลย แรกๆละเครียดเลยเซ็งโคดๆ ไหนจะเป็นพวกลิ้งค์
ต่างๆในซาเปสที่ทำไว้ก็มันเป็น .msn ทั้งนั้นตอนนั้นคิดว่าถ้าต้องไปตามแก้ลิ้งค์ทั้งหมด ตายๆแง๋ เลยพักการอัพไว้พักใหญ๋ๆเลย (ฮ่าๆๆ คิดข้ออ้างได้ สดๆ ดีใจจิงๆ)และที่สำคัญ ตอนนี้
spaces.live มันไม่สามารถขยายบล็อกได้แล้ว ทำให้ต้องเปลี่ยนไปใช้ Layout แบบนี้ 2 ช่องไม่ให้บล็อกมันน่าเกลียดจนรับไม่ได้ แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว จะเปลี่ยนไปใช้แบบ
3 ช่องแบบเดิมล่ะ เพราะเราเป็นคนมีอุดมการณ์ T^T เลยมาอัพใหม่ และขอประกาศว่า...มาเถิดพี่-น้องชาวไทย จงออกมาต่อสู้ มาปฏิวัติ spaces เยี่ยงวีระบุรุตรร่วมกัน ...

เรื่อง..เรื่องตุลาฯ ทมิฬ
             เดือนตุลาฯ ที่ผ่านมาเป็นอีกเดือนนึงที่ต้องจดจำสำหรับเราเลย เพราะมีหลายๆอย่างเกิดขึ้นมากมายเลยทั้งดีที่สุด-แย่ที่สุด แต่เราขอเล่าแต่เรื่องดีๆนะ เพราะเรื่องแย่ๆไม่อยากจะจำอย่าว่ากันนะคับ เริ่มจากที่วันแรกของเดือนเลย คือวันที่ 1 เป็นวันสำคัญวันนึงของเราคือ วันครบรอบ 6 เดือนระหว่างผมกับเจ้าหญิงน้อยขี้แย ขี้อ้อนของผม วันนี้เธอดูร่าเริงเป็นพิเศษ เฝ้าคอยถามอ้อมๆผมอยู่ทั้งวันเลย ว่า"ต๊ะจ๋า....~รู้มั้ยวันนี้วันอะไร?" ไอ้ผมก็ทำตามฟอร์มเดิมๆอีกน่ะล่ะ "วันอะไรหรอ?"มั้งล่ะ "เมื่อวานวันเสาร์วันนี้ก็วันอาทิตย์สิ"มั่งล่ะ"วันหยุดมั้ง" มั่งล่ะแล้วคุณเธอก็จะ ฮึดฮัด เดินหนีไปพร้อมกับหน้าตา มู่ทู่ ฮ่าๆๆๆ สนุกจิงๆ พอตกดึกเธอจะกลับบ้านแล้วยังมาเซอร์ไพรส์ซื้อของขวัญไปแอบบนห้องไว้ให้อีก ติง ต๊อง จิงๆ ^^และเดือนตุลาฯ เดือนนี้ก็ตรงกับเดือนบวชของเราด้วย และก็ต้องกับเทศกาลกินเจของเจ้าขี้แยด้วย แบบว่าผลัดกันอด 555+

เรื่อง สัปดาห์ Vampire volumeII
             เพิ่งผ่านกันไปสดๆนะครับ สำหรับสัปดาห์ แวมไพร์ 2 เนื่องจาก ในสัปดาห์นี้ นศ.มอ.แต่ละคนจะไม่หลับไม่นอนนั่งสุมหัว และหากินกันในเวลากลางคืน เพื่อไปลงนรกในห้องต่างๆเช่น 3111 3112 5405 และห้องอื่นๆในตอนเช้า เหอะๆ ผมก็เป็นอีกคนล่ะ โคดเซ็งเลย เกรดลดจากเดิมอีกแล้ว ลดไป0.1 ทั้งๆที่ได้ Aตัวแรกและตัวที่2 มาในเทอมนี้ แต่ก็ดันได้
D มา2ตัวเหมือนกันสำหรับ Math II และ Stat เฮ้อออ....เซ็ง แต่ก็ยังดีที่ผ่านแมทแล้ว เย่ๆๆๆ เหลือแต่เทอมนี้สิ Math4 อีกตัว เมื่อไหร่จาหลุดพ้นสักทีเนี๊ยะ

เรื่อง เดือนบวชแห่งความสุข
              เดือนที่แล้วสำหรับคนอื่นๆ ก็คงเป็นเดือนธรรมดา แต่สำหรับเราและชาวมุสลิมอื่นๆแล้ว มันเป็นเดือนที่ประเสริฐที่สุดในรอบปีเพราะว่ามันเป็นเดือนบวชซึ่งจะมีปีละครั้งและมีช่วงเวลาไม่แน่นอนเพราะต้องสังเกตุจาก ดวงจันทร์ ในเดือนนี้เราได้งด สิ่งที่ไม่มีทุกอย่าง พยายามเป็นคนดีที่สุด(ถึงจะทำได้ไม่ดีเท่าปีก่อนๆ)ทั้งการ นินทา โกหก สุรา นารี การพนัน 9ล9 สบายใจจิงๆ แต่ก็มีเรื่องต่างๆ เกิดขึ้นรอบตัวมากมายเลยซึ่งบางเรื่องเข้าไปยุ่งด้วยไม่ได้ แต่บางเรื่องมันจำเป็นต้องเข้าไปยุ่ง แต่ก็ผ่านไปด้วยดี เพราะได้กลับไปบวชที่บ้านถึงครึ่งเดือนแน่ะ อิ่มแปร้ เลยยยย ก่อนกลับบ้านเค้าจะมีการแจกตังค์กันตามประเพณีในวันออกบวชซึ่งจะแจกกันทุกปี(ประมาณว่าอั่งเปาหรือแต๊ะเอียน่ะ) ปีนี้ได้รวมๆแล้ว 1500 เองเพราะโตแล้วเลยเค้าไม่ค่อยให้ เฮ้อ...ทำไมผู้ใหญ่ต้องคิดแบบนั้นด้วยนะ โตแล้วสิเค้าต้องใช้เยอะ เด็กๆ เตาะแตะๆ มัน
จะเอาไปทำม้ายย เซ็งจิงๆ

เรื่อง ..Bye Bye My msn
              ก็ตามที่ชื่อบอกน่ะล่ะ เราเลิกเล่น msn แล้วนะเลิกมาเกือบ 3 เดือนแล้ว เพราะเป็นบรมราชองกาลโดยตรงลงมา เราว่าก็ดีเหมือนกันเบื่อปัญหาซ้ำๆซากๆน่ะ ตอนนี้เลย
อัพแต่ซาเปสอย่างเดียว อื้ม

เรื่อง..กรอบเลื่อนด้วยตัวเอง
            อันนี้อยากโชว์มากๆ อยากบอกว่าตอนนี้เราทำกรอบเลื่อนด้วยตัวเองได้แล้ว ก็อันนี้เลย เย่ๆๆๆๆๆๆๆ ดีใจจิงๆ หลังจากลองผิดลองถูกมานาน กรอบเลื่อนอันนี้เราภูมิใจมากๆเพราะได้ทำเองทุกอย่างตั้งแต่ดีไซด์ BG ตัดต่อ หาส่วนประกอบ วัดขนาดตารางและที่ภูมิใจที่สุดคือ.....แต่น แต น แต๊นนนน เขียน Code HTML เองหมดเลย เย่ๆๆๆๆ ผิดจากตะก่อนที่ทำรูปอย่างเดียวแล้วก็อบโค้ดชาวบ้านเค้าตามซาเปสดัง
คราวนี้เขียนเองเลย No Copy โฮ๊ะๆๆๆๆๆ โดยมีพี่มิว(Happy mew) ผู้ใจดีแนะนำให้จากการเม้นกันไปเม้นกันมา ขอบคุณที่มิวใน ณ ที่นี้ด้วยคับ